O autorach, blogu i moderacji

O autorze Kallipygosie

Autor urodził się w mieście socjalistycznym Warszawie.
Autor wciąż żyje i cieszy się całkiem niezłym – jak na swój podeszły wiek – zdrowiem.
Do szkół uczęszczał, a co więcej, nawet je ukończył.
Autor technicznie jest Polakiem, tzn. zapewnia go o tym mały kawałek plastiku.
Autor nie jest Prawdziwym Polakiem(TM). Regularnie dowiaduje się o tym z mediów.
Autor nie jest Prawdziwym Mężczyzną(TM), gdyż nie był w wojsku, nigdy nie posiadł kobiety, nie zbudował syna, nie posadził domu i nie urodził drzewa.
Autor jest też złośliwym i wrednym gnomem i skurwysynem; czepia się, łapie za słowa, przekręca wypowiedzi, wyrywa z kontekstu, szarpie, kopie i gryzie do krwi.
Autor jest dostępny pod numerem 4880005. Jeśli się nie odzywa, to nie dlatego, że nie chce, tylko widocznie ratuje świat, zabija smoka, albo leczy papieża.

O autorze Navairze (Rayu)

Dwojga imion Navaira czyli Ray jest wyzutym z patriotyzmu członkiem wiadomych kręgów o znanych poglądach. Jest Żydem, homoseksualistą, Cyganem, masonem oraz cyklistą, a jeśli którąś z tych rzeczy nie jest, to mógłby. Na blogu pojawia się gościnnie, aby sączyć jad, rozdrapywać rany oraz zakwaszać mleko w wymionach samym wyglądem. Z zawodu zajmuje się upiększaniem, z wykształcenia kalkulacją, z zamiłowania podnoszeniem ciężkich przedmiotów.

W chwilach, kiedy nie ma go tutaj, jest tutaj.

O blogu

Wpisy na blogasie dotyczą wszystkiego, co nas w ten czy inny sposób ruszyło. Są jakieś polityczne, są religijne (głównie anty), homoseksualne, patriotyczne (również głównie anty), ‘o wszystkim’, oraz takie, które mówią o tym, jacy jesteśmy śliczni, mądrzy i nieprzeciętni.

Jeśli któreś z Was poczuło się czymś urażone, może zażądać satysfakcji. Musimy Was jednak ostrzec, że nic z tego nie będzie, gdyż  Kodeks Boziewicza nas w tym względzie dyskwalifikuje.

O moderacji

Cóż, nie zdarzyło się jeszcze, żebym jakiś komentarz wyciął, więc albo mam szczęście, albo goście muszą się bardziej postarać. Ot, dzionek szczęśliwy – zdarzyło się. A zdarzyło się dlatego, że komentujący klął nie z gniewu, a żeby postać przeze mnie opisywaną obrazić. Obelgi w słusznym gniewie tolerujemy, tych wynikających z miałkości umysłowej komentującego już nie.