Hij kwam de kast uit….

Jakiś czas temu – uwielbiam to określenie: wszystko się w nim zmieści – poznałem chłopaka. Na potrzeby tego bloga nazwijmy go MCVX-L4. Poznałem go w miłych okolicznościach przyrody, czyli na jakiejś nasiadówce. Gości było sporo, a ja przeważnie nie narzucam się osobom nowym, więc z ww. poruszyliśmy przy jakimś piwie tematy bardzo ogólne, a w każdym razie ogólne na tyle, że nie spodziewałem się takiego dalszego ciągu.

Następnego dnia, a była to niedziela, siedziałem przy lapku i prawdopodobnie oddawałem się czemuś twórczemu. W pewnym momencie odzywa się ktoś z nieznanego gg, przedstawia – jest to ww. chłopiec – mówi, że mój numer znalazł w necie, pyta, co tam u mnie, etc.

Rozmawiamy, czas przyjemnie upływa i mój rozmówca stwierdza, że zastanawia się, czy nie ujawnić się rodzicom. Pytam więc, czy chce pogadać.
Chce.
Dla mnie OK – jestem tylko zdziwiony, że przyszedł z tym akurat do mnie, gdyż widział mnie do tej pory raz, a nie jestem jedynym znanym mu homikiem. Zakładam jednak, że widocznie rzecz przemyślał i pytam czy woli na gg, czy może w realu.
Koniec końców umówiliśmy się na sesję na żywca.

Wyszło, że od jakiegoś czasu myśli o powiedzeniu rodzicom, chce poznać moje zdanie i dostać ewentualnie jakieś rady odnośnie tego co powinien, a czego nie powinien robić.
Przedstawił sytuację w domu, powody, dla których chce się ujawnić, etc.

Z jednej strony, jestem zwolennikiem ujawniania się. Uważam po prostu, że dla własnego zdrowia psychicznego trzeba tę kwestię – przynajmniej z najbliższymi – wyjaśnić. Chociażby po to, żeby – jak wyraził się ów chłopak – rodzice nie zadawali pytań o dziewczynę.
Z drugiej, nawet ja nie jestem takim sukinsynem, by doradzać komukolwiek coming-out za wszelką cenę tylko po to, bym ja się poczuł dobrze, bo oto doprowadziłem do kolejnego coming outu i młody człowiek może teraz żyć w zgodzie z samym sobą (tylko bez dachu nad głową, bo np. ojciec-homofob wywalił go z mieszkania).
Z trzeciej, on ma lat 20, a ja 28, więc nasze potrzeby – dotyczące chociażby akceptacji przez otoczenie – mogą się znacznie różnić. Poza tym, jego sytuacja odbiega od tej, w jakiej ja się znajdowałem, gdy załatwiałem tę kwestię z moją rodziną.
Nie chcę smęcić; chodzi mi tylko o to, że moja rada mogła mu równie dobrze krzywdę zrobić, jak i pomóc.

Powiedziałem mu więc, jak ujawnianie się wyglądało u mnie – co, komu, jak i gdzie – i jak wygląda sytuacja teraz. Starałem się pokazać plusy przy jednoczesnej świadomości potencjalnych zagrożeń (których on na pewno był w swoim otoczeniu bardziej świadom, niż ja).
Przyjął, pokiwał głową; obiecał zadzwonić, gdy już się ujawni i dać znać, jak poszło.

Na koniec nie mogłem sobie odmówić i zapytałem, czemu akurat do mnie przyszedł z tym problemem – mógł znaleźć, jeśli nie kogoś lepszego, to w każdym razie osobę na tyle sobie znaną, że nie musiałby się uzewnętrzniać. Powiedział, że po naszej rozmowie – wtedy na nasiadówce – doszedł do wniosku, że po prostu jestem odpowiedni. Ot, znalazł się ryzykant….

Jakiś czas później zadzwonił, że się ujawnił, i że chyba jest OK.
O ile wiem, wciąż jest.

Mam w sumie 4 myśli w związku z tym wszystkim:

1. Jest to chyba pierwszy coming-out, do którego na tyle przyłożyłem rękę.
2. Jestem stary i 20latkowie przychodzą do mnie po rady
3. Cieszę się widząc chęć do wyjaśnienia, chociażby z rodzicami, kwestii swej orientacji. To piękna rzecz u młodych.
4. Jest mi zajebiaszczo z myślą, że on akurat do mnie z tym przyszedł. Nie znał mnie, a jednak doszedł do wniosku, że warto. Ja zaś mam nadzieję, że na coś się chłopakowi przydałem.

To pisałem ja, Kallipygos – Narodowy Konsultant ds. Coming-Outu.

~ - autor: Kallipygos w dniu wtorek, październik 20, 2009.