Just a sissy boy

Wsiadamy z kumplem do autobusu. Miejsc podwójnych nie ma, więc instalujemy się na przegubie. Naprzeciwko mnie – a za moim towarzyszem – na podwójnym miejscu siedzi dwóch chłopaków. Jeden w wieku może 25, drugi trochę starszy. Ich zachowanie, wygląd zewnętrzny czy też barwa głosu w żaden sposób nie zdradzają orientacji; jedynie fakt, że jeden z nich dzierży ogromną poduchę a drugi półkę, pozwala mi zakładać, że oto mam przed sobą wracającą z zakupów parkę, co znacznie poprawia mi nastrój, gdyż nic tak na mnie nie działa, jak małżeńskie szczęście.

W pewnym momencie wsiada starsza pani, jeden z chłopaków ustępuje jej miejsca, na co drugi też wstaje i obaj z zakupami przenoszą się do nas, na przegub, tak że mam ich po prawej stronie. Co jakiś czas dolatują strzępki rozmowy ‘gdy wrócimy to cośtam, cośtam; półkę zawiesimy, itp.’.

Kilka przystanków dalej wsiada chłopak. Lat maksymalnie 22, szczupły, jakaś koszulka w paski, kurtka do wysokości żeber, spodnie obcisłe tak, że aż mnie boli, włosy w modnym nieładzie, kilkukolorowe; prawa ręka wolna, na lewym przedramieniu jakaś torba. Ustawił się niedaleko nas. Homicza parka z początku go nie zauważa, ale w pewnym momencie jeden wskazuje go wzrokiem drugiemu, pojawiają się jakieś chichoty i pada – na tyle głośno, że i tamten słyszy – nieśmiertelne ‘Zobacz, ale ciota’.

Odwracam się powoli do chłopca, z którego ust słowa te padły, oglądam go z dołu na góry, po czym kulturalnie rzucam ‘Z was, moje drogie, dzieci także nie będzie’. Chłopak robi się czerwony, widać, że ma chęć na jakąś ripostę, ale chyba nie znajduje takiej, której mógłby użyć – bo nas już ciotami nazwać się nie dało – więc wzrokiem szuka pomocy u swego małżonka; ów też chce coś powiedzieć, ale napotyka wyczekujące, pełne lekceważenia  spojrzenie mojego kumpla – który, choć hetero, znakomicie się dostosowuje – i rezygnuje. My wracamy do przerwanej rozmowy, a chłopcy na następnym przystanku – z takiego bądź innego powodu – wysiadają. ‘Ciota’ zaś, rzucając nam zadowolone spojrzenie, opuszcza nas kwadrans później.
————————————–

Miała być tylko anegdota autobusowa, ale: miałem znajomka – niech mu będzie Mariusz – którego poznałem podczas odbębniania ogólnouniwersyteckich w IH. Przegięty był wręcz modelowo – chude toto było niemiłosiernie, nieskoordynowane ruchy rąk, wysoki głosik, itp; miał podobno spory problem ze mną, bo bał się metali. Nawet, gdy już wiedział, że jestem homo, to i tak trochę czasu mu zajęło, zanim zaczął się w moim towarzystwie zachowywać swobodnie, podobno przerażał go kontrast między nami.
Kontakt jakoś nam się potem urwał, ale ostatnio nasz wspólny znajomy raczył był mnie poinformować na gadulcu, że Mariusz jest we Wrocławiu, a poza tym, że zerwał ze swoim chłopakiem. Prawdę powiedziawszy nie wiedziałem nawet, że z kimś był, ale kulturalnie zapytałem, jaki był powód rozwodu. Otóż podobno zerwał z nim, bo tamten był przegięty i Mario nie był w stanie być z taką ciotą. W takiej sytuacji musiałem zapytać, czy Mariusz zmężniał od czasu, gdy go ostatni raz widziałem – być może w ciągu tych paru lat przeobraził się w umięśnionego byczka, poszedł na emisję głosu, oraz poddał się innym modyfikacjom. “Zwariowałeś? On?! Gdzie tam!” – padła odpowiedź.
I zastanawia mnie, moi drodzy, jak to jest: tak zwani ‘męscy i konkretni’ nie lubią przegiętych; ci przegięci brzydzą się ciotami; kto w takim razie lubi homiki, w których pierwiastek żeński jest silniejszy?

A czy Kallipygos jest przegięty? Hm, biorąc pod uwagę, że przeważnie ludzie mu nie wierzą, że homo – patrz jedna z dziewczyn ostatnio w Saturatorze – to chyba nie – trudno, cóż robić, przecież się nie potnie.

Mi tam ryba, czy chłopak jest męski, czy przegięty, dopóki jest sobą. Gdy słucham takich tekstów, to mam wrażenie, że chyba powinienem się zakopać w stercie koców, zasnąć i obudzić się, gdy świat będzie inny

A tak poza tym, to półkę kupiłem. Prawda, że śliczna?!

~ - autor: Kallipygos w dniu poniedziałek, Kwiecień 20, 2009.