Taka piękna żałoba

Dzień 8 kwietnia 2005 roku był dniem pełnym cudownych znaków i wydarzeń. Najpierw, cała Warszawa została zablokowana z powodu pogrzebu bliżej nieznanego zwierzchnika kościoła katolickiego, co, jeśli weźmiemy pod uwagę neutralność światopoglądową państwa polskiego, było całkowicie normalne. Przecież pogrzeby rabinów, biskupów protestanckich, mułłów są organizowane w podobny sposób. Nie? O, skucha. Z tej też okazji Lech Kaczyński, ówczesny prezydent Warszawy, dokonał cudownego rozmnożenia stacji metra, by obywatele mogli dotrzeć na mszę i godnie uczestniczyć w kulcie jednostki. Nam jednak, którzy udawaliśmy się na jedyny właściwy brzeg Wisły celem uczestniczenia w spotkaniu towarzyskim, nie tylko cudowne rozmnożenie metra, ale nawet zamiana Wisły w autostradę – możliwa przecież w tym świętym dniu – niewiele by mogła pomóc. Po pokonaniu “drobnych” problemów z dojazdem, dotarliśmy na miejsce spotkania i postanowiliśmy zamówić pizzę, żeby pokrzepić strudzone członki nasze. Okazało się to niemożliwe. Powiedziano mi, że tego dnia otwartych jest tylko kilka restauracji w centrum. Około godziny 21.30 opuściliśmy czasowo lokal, gdyż nasza neutralna poglądowo koleżanka uparła się o 21.37 urządzić w mieszkaniu ciemnię fotograficzną, przy czym nie była w stanie – racjonalnie lub nie – nam wytłumaczyć, dlaczego. Aniu, pozdrowienia! Podczas spaceru dokonaliśmy obserwacji budynków mieszkalnych i okazało się, że nie wszędzie zdjęcia wywołują.
Impreza jak impreza, ale kilka dni później otrzymałem list z Pizza Hut dotyczący mojej próby złożenia zamówienia. Każde słowo tego listu łzami rzewnymi oblałem, rozpaczając nad losem biednych restauracji, które, w związku z przykrym wydarzeniem – co ciekawe, list nie precyzuje jakim – nie były w stanie się otworzyć. Z rabatu nie skorzystałem.

~ - autor: Kallipygos w dniu czwartek, Kwiecień 5, 2007.